Jest to niedorozwój stawu biodrowego, będący najczęstszą wadą wrodzoną u człowieka. Niedorozwój dotyczy panewki biodra. Panewka jest spłycona, w mniejszym stopniu pokrywająca głowę kości udowej, cechuje się stromym nachyleniem, Nieprawidłowo ukształtowany jest także koniec kości udowej będący elementem stawu.

Powód powstawania dysplazji jest nieznany, choć istnieją teorie które upatrują dysplazję jako zaburzenie uwarunkowane genetyczne, jako wynik nieprawidłowego ułożenia płodu bądź jako następstwo działania matczynych hormonów. Każda z teorii znajduje poparcie w obserwacjach i dotychczasowych badaniach.

teoria genetyczna
Potwierdza ją częstsze rodzinne występowanie dysplazji biodra, oraz częstsze występowanie wady u dziewczynek ( 4-6 razy częściej niż w chłopców). Prawdopodobieństwo zachorowania jest większe jeśli jedno z rodziców urodziło się również z dysplazją, a znamiennie wzrasta przy dyzplazji stwierdzonej u obydwojga rodziców.

teoria nieprawidłowego ułożenia w łonie matki
Tłumaczona tym, że ułożenie kończyny jakie występuje w łonie matki tj: zgięcie i przywiedzenie w biodrze predysponuje do wychodzenia głowy kości udowej z panewki.

teoria hormonalna
Stwierdzono, że hormony ciążowe (matki ) - relaksyna i estrogeny powodują zwiotczenie torebki stawowej co predysponuje do rozwoju dysplazji.

Wczesne rozpoznanie dysplazji jest najważniejsze dla dalszego leczenia oraz rokowania. Dlatego każdy noworodek powinien być badany prze doświadczonego ortopedę, który w ocenie stawów biodrowych może wykryć objawy, które wskazują na niedorozwój stawów. Im dziecko młodsze tym rozpoznanie jest łatwiejsze. Nie wymagane jest wykonanie zdjęć RTG. W badaniu, które ortopeda wykonuje kładąc dziecko na twarde i równe podłoże ocenia on stopień i symetryczność odwiedzenie bioder, ich rotacje, ewentualne występowanie przeskakiwania w biodrach oraz długość kończyn, ocenia stawy poprzez dotyk. Badaniem, którym posiłkować się może ortopeda jest USG stawów biodrowych, które przy wprawnym wykonaniu potrafi wykryć zmiany, które nie są uchwytne w badaniu ortopedycznym. Metoda, którą posługuje się ortopeda nosi nazwę metody Graffa od nazwiska lekarza, który wprowadził ten sposób diagnozowania dysplazji. Zdjęcie RTG jest coraz rzadziej wykorzystywane w rozpoznawaniu dysplazji, z przyczyny wprowadzenie USG do diagnostyki , oraz szkodliwości promieniowania rentgenowskiego.